Boshut: ik gebeur iedere dag

Ik ben begonnen met het bekijken van de stapels krantenknipsels die Sonja Prins sinds de zestiger jaren van de vorige eeuw(!) heeft uitgeknipt en bewaard. Ze heeft die knipsels blijkbaar belangrijk genoeg gevonden om nog vanuit Amsterdam mee te nemen naar haar Boshut in Baarle Nassau. Ik kom veel  beelden tegen die mij herinneren aan een andere tijd, die tegelijkertijd ook de mijne is/was op een bewuste of  onbewuste manier. De meeste knipsels dateren van 1966, het jaar van mijn vroegste herinneringen.

De beelden waarmee ik geen “binding” voel, gooi ik weg. Dat zijn er echter erg weinig.

Opvallend is dat Sonja veel foto’s van handen en benen heeft uitgeknipt in allerlei “standjes” .  Uit de informatie die ik tot nu toe tot mijn beschikking had over Sonja,  kwam zij bij  mij over als een koele en tamelijk rationele vrouw, met weinig oog voor  schoonheid, lichamelijkheid, sensualiteit  en intimiteit. Veel knipsels laten echter ook zien dat ze zelfs vrij kort na haar traumatische oorlogservaringen ook oog had voor die andere aspecten in het leven.

Soms is het bij de knipsels niet helemaal duidelijk welke zijde de reden was dat zij het heeft willen bewaren. De ene kant laat dan meestal een activistische, geëngageerde kant zien van een vrouw die middenin de maatschappij staat, de andere kant een creatieve, sensuele of anderszins intieme/kwetsbare  kant.

De meeste foto’s zijn van  vrouwen in allerlei verschillende “rollen” en omstandigheden,zoals mannequin, moeder,  onderzoekster, activiste, androgyn wezen, nachtclubdanseres, vriendin, zus, dochter .

Het kijken naar deze verschillende representaties van vrouwen boeit mij erg en al zolang ik me kan herinneren. Van mijn moeder heb ik vaak gehoord  dat ik al vanaf mijn vroegste jeugd (zelfs toen ik nog in de box lag ! ) uren in  tijdschriften kon bladeren en dan geboeid naar de woorden en de plaatjes keek.

Een tekst uit de artikelen die Sonja heeft bewaard die me enorm bijblijft  is: “ik gebeur iedere dag”.

Dit geeft voor mijn gevoel precies weer wat ik ervaar als ik naar de vele plaatjes kijk.

Ik zie de wereld/alledaagse geschiedenis door de ogen van een vrouw die ik niet heb gekend maar die zich, net als ik, een beeld wilde vormen van zichzelf via datgene wat ze om haar heen aantrof. Het is verrassend hoe universeel die behoefte blijkbaar is . Ik ben uniek en tegelijkertijd , net als Sonja en ieder ander, een stofje in de tijd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s