De voormalige keuken van de Boshut is inmiddels veranderd in een  ruimte waarin ik een deel van de vloerbedekking van de Boshut (linoleum)  opnieuw heb gebruikt om een drie dimensionaal camouflage-effect te verkrijgen op muren,vloer en plafond. Hierdoor probeer ik binnen en buitenruimte visueel met elkaar te verbinden .

Op de wand waar brand is geweest (door een pan die naar verluid te lang op het fornuis stond bij Sonja Prins) heb ik een bij de Boshut gevonden bakje opgehangen waarin ik as verzamel dat overblijft in de la van de houtkachel in de woonkamer, nadat ik daarin sprokkelhout en oud papier heb verbrand en van de warmte heb genoten.

De serre aan de voorkant van de Boshut is dermate vervallen dat er open ruimtes zijn ontstaan waar vogels in en uit kunnen vliegen. Ik heb dit natuurlijke proces nog verder gestimuleerd door vetbollen te hangen op de grens van de buiten- en binnenruimte, waardoor vogels (met name koolmezen) de Boshut enthousiast bezoeken. De leeggegeten netjes van de afgelopen periode heb ik bewaard en inmiddels opgehangen in de serre als tastbare restanten van een gastvrije vogelontvangst gedurende het afgelopen jaar

Bij elk bezoek aan de Boshut hang  ik weer nieuwe vetbollen op in en rondom de Boshut en de lege netjes krijgen vervolgens een plek in de serre.

Vandaag ben ik bezig geweest met het veranderen van de stookruimte, waar de houtvoorraad voor de winter opgestapeld ligt. De foto’s geven een indruk van hoe het er nu uitziet.

Sinds twee weken kan ik , naast het kleine kamertje aan de achterkant van de Boshut, ook de woonkamer warm stoken met een houtkacheltje van Sonja Prins. Ik heb dit prachtige exemplaar weer veilig kunnen aansluiten op de schoorsteen, met dank aan Mien (één van de twee vaste verzorgsters van Sonja) die het kacheltje de afgelopen jaren heeft bewaard.Veel sprokkelhout, dat eerst rondom het huis opgestapeld lag,  laat ik nu drogen in de stookplaats naast de keuken, om het daarna deze winter op te kunnen stoken. De kachel brandt zeer goed en het is goed voor de vochtige atmosfeer binnen dat er af en toe flink gestookt wordt!!

Ik ben verder gegaan met de keukenruimte en heb losgescheurd zeil aangebracht  aan muren en plafond. Twee voormalig dichtgetimmerde ramen heb ik opengebroken en van dik plastic voorzien, zodat er weliswaar wat meer licht in de ruimtes komt, maar de besloten sfeer in het huisje behouden blijft. Dit biedt mogelijkheden tot spannende doorkijkjes naar andere ruimtes. Nu de ruimtes steeds meer ontdaan zijn van overtollige ballast, kan ik nu pas echt starten met het opbouwen van mijn eigen  “labyrinth”

Op zaterdag 2 april hebben een aantal enthousiaste mensen die betrokken zijn bij stichting de Boshut samen met mij een hek van 80 meter lengte voor de Boshut gemaakt. Het was  een eis van de dienst handhaving van de  gemeente Baarle Nassau die na een aantal bezoeken aan de Boshut en diverse gesprekken met mij als beheerder van de locatie, het plaatsen van een hek langs de weg noodzakelijk achtte om problemen met insluipers en ongelukken met spelende kinderen in en rondom de Boshut te voorkomen.

Het was een flinke klus, maar dankzij de geweldig goede samenwerking mag het resultaat er wezen. Het lijkt nu wel de entree van een heus landgoed.

Eric, Paul, Wilco, Makko, Mien, Janus, Erica: BEDANKT voor jullie fantastische inzet en hulp!!

Terwijl ik door het bos struin doe ik allerlei nieuwe ontdekkingen en zie ik de Boshut vanuit  steeds weer veranderend perspectief. Al sprokkelend en wandelend ontdek ik  kleine, maar interessante plaatsen waar ik de komende tijd meer aandacht aan wil  besteden. Ik heb foto’s gemaakt van een aantal plekken die dat gevoel bij me oproepen.

Sonja Prins heeft in het bos een paar kleine kasjes geplaatst die nu helemaal weggezakt zijn en vol bladeren  liggen. Die vind ik interessant als uitgangspunt voor nieuw werk. Ook zijn er meer natuurlijke plekken in het bos die mijn aandacht trekken.

Ik laat mijn gedachten gaan over een door mij bepaald pad dat leidt langs speciale lok- en voederplaatsen voor de bosdieren (vogels, konijn, muis, uil, eekhoorn, etc). Misschien intieme plekjes creëren waar ik een ode breng aan dit leven?

Vandaag breng ik in ieder geval ook weer een lading overtollige troep vanuit de achterkamer in de Boshut naar de milieustraat in Baarle Nassau. Buurman Janus helpt me daarbij met zijn aanhangwagen.

Morgen ga ik naar SCRAP in Rotterdam, op zoek naar interessant materiaal om te gaan (re)creëren  in en rondom de Boshut.

Met led-lampjes en foto’s van de omgeving van de Boshut heb ik kleine lichtbronnen gemaakt, die ik af en toe aanzet  tijdens mijn pauzes  bij de petroleumkachel.

In de achterkamer heb ik inmiddels een varen geplant in een uitsparing van de deels verrotte houten vloer.  Die  blijkt uitstekend aan te slaan. Ik ben nu gestart met het verder slopen van de binnenkant van de dakbedekking in deze kamer, zodat de ruimte nog geschikter wordt voor het planten van meer (bos)planten. Het dak is gedeeltelijk lek, zodat de planten bevochtigd zullen worden door regenwater,maar toch enigszins beschermd zijn tegen de komende koude periode. Een grote ficus doet het overigens tot nu toe heel goed in deze omgeving, evenals mijn cactus die al vele nieuwe scheuten heeft ontwikkeld in de Boshut.

Ik ben begonnen met het bekijken van de stapels krantenknipsels die Sonja Prins sinds de zestiger jaren van de vorige eeuw(!) heeft uitgeknipt en bewaard. Ze heeft die knipsels blijkbaar belangrijk genoeg gevonden om nog vanuit Amsterdam mee te nemen naar haar Boshut in Baarle Nassau. Ik kom veel  beelden tegen die mij herinneren aan een andere tijd, die tegelijkertijd ook de mijne is/was op een bewuste of  onbewuste manier. De meeste knipsels dateren van 1966, het jaar van mijn vroegste herinneringen.

De beelden waarmee ik geen “binding” voel, gooi ik weg. Dat zijn er echter erg weinig.

Opvallend is dat Sonja veel foto’s van handen en benen heeft uitgeknipt in allerlei “standjes” .  Uit de informatie die ik tot nu toe tot mijn beschikking had over Sonja,  kwam zij bij  mij over als een koele en tamelijk rationele vrouw, met weinig oog voor  schoonheid, lichamelijkheid, sensualiteit  en intimiteit. Veel knipsels laten echter ook zien dat ze zelfs vrij kort na haar traumatische oorlogservaringen ook oog had voor die andere aspecten in het leven.

Soms is het bij de knipsels niet helemaal duidelijk welke zijde de reden was dat zij het heeft willen bewaren. De ene kant laat dan meestal een activistische, geëngageerde kant zien van een vrouw die middenin de maatschappij staat, de andere kant een creatieve, sensuele of anderszins intieme/kwetsbare  kant.

De meeste foto’s zijn van  vrouwen in allerlei verschillende “rollen” en omstandigheden,zoals mannequin, moeder,  onderzoekster, activiste, androgyn wezen, nachtclubdanseres, vriendin, zus, dochter .

Het kijken naar deze verschillende representaties van vrouwen boeit mij erg en al zolang ik me kan herinneren. Van mijn moeder heb ik vaak gehoord  dat ik al vanaf mijn vroegste jeugd (zelfs toen ik nog in de box lag ! ) uren in  tijdschriften kon bladeren en dan geboeid naar de woorden en de plaatjes keek.

Een tekst uit de artikelen die Sonja heeft bewaard die me enorm bijblijft  is: “ik gebeur iedere dag”.

Dit geeft voor mijn gevoel precies weer wat ik ervaar als ik naar de vele plaatjes kijk.

Ik zie de wereld/alledaagse geschiedenis door de ogen van een vrouw die ik niet heb gekend maar die zich, net als ik, een beeld wilde vormen van zichzelf via datgene wat ze om haar heen aantrof. Het is verrassend hoe universeel die behoefte blijkbaar is . Ik ben uniek en tegelijkertijd , net als Sonja en ieder ander, een stofje in de tijd.